زنــدگي بــراي مــن شــبيه يــک بــازي گــل يــا پــوچــه .
درون يــک دســتم , تــمــام پــوچــي هــاي زنــدگـي ام
و درون دســت ديــگـرم ، گــلي ســت انــدازه ي تـمام زيـبايي ها و مـعـناهــاي زنــدگي خــودم
در ايــن بــازي وقـتـي بــرنــده ام کــه , خــودم دســتي کــه درون آن گــل اســت را ,
پـيـشـکـش کــســي کــنـم کـه روبـروي مـن , بـه انـتـظار , ايـسـتـاده اسـت

ســــــاعـت 3 صــبح بــود كه صــداي تـلـفـن , پســري را از خــــواب بــيــدار كرد.
پــشــت خـــط مـــادرش بــود .پســــر با عصبــانــيت گـــفـت:
چــر ا ايـن وقـت شــب مــرا از خــواب بيــدار كــردي؟
مــادر گـفـت :25 ســال قــبل در همين موقــع شــب تــو مــرا از خــواب بــيدار كــردي
فــقـط خــواســتم بگــويم تــولــدت مــبارك پسرم.
پســرازاينكه دل مــادرش را شــكسته بود تا صــبح خــوابــش نــبرد ,
صــبح ســراغ مــادرش رفــت .
وقــتي داخــل خــا نه شــد مــادرش را پشــت مــيز تــلفن با شــمع نيمه ســوخــته يافــت
ولــي مــادر ديــگر در ايــن دنــيا نــبود...